Kobiety bez mężczyzn, wyd. II

Kobiety bez mężczyzn to oniryczna opowieść o pięciu irańskich kobietach, które uciekają przed brutalnymi małżeństwami, konwenansami i chaosem politycznym towarzyszącym przewrotowi w Iranie w roku 1953. Różni je wszystko – wiek, pochodzenie, status społeczny, łączy natomiast pragnienie wolności i tęsknota za szczerą miłością. Losy kobiet krzyżują się w ogrodzie na przedmieściach Teheranu. Ogród staje się dla nich przystanią i utopijną krainą, do której mężczyźni nie mają wstępu. Parsipur zamienia pięć zwykłych kobiet w niezapomniane symbole oporu i nadziei. Jej powieść sonduje samotność, przemoc, pragnienie i poszukiwanie wolności w głęboko patriarchalnym porządku.      

Pierwszy nakład książki sprzedał się w Iranie w ciągu dwóch tygodni, potem powieść trafiła do podziemnego obiegu. Po dekadach została uznana za jedno z kluczowych dzieł współczesnej literatury perskiej, a nazwisko autorki pojawiało się na listach kandydatów do Nagrody Nobla.           

                

Wielowarstwowe opowieści Parsipur wciąż wciągają w świat, który jest zarazem smagany przez rzeczywistość i naznaczony baśnią oraz mitem.

               Jury Międzynarodowej Nagrody Bookera 2026            

                

Jako nastolatka byłam pod wrażeniem wyobraźni i surrealistycznego stylu Parsipur. Jest bardzo filmowy. Zachwycił mnie poetycki język książki, a także jej metaforyka i symbolizm.

               Shirin Neshat, irańska artystka wizualna, reżyserka filmu Kobiety bez mężczyzn, nagrodzonego Srebrnym Lwem na 66. MFF w Wenecji            

                

Odważna, utalentowana kobieta, a przede wszystkim świetna pisarka.

               Marjane Satrapi, autorka Persepolis            

                

Prawdziwe arcydzieło… Parsipur jest jednym z gigantów literatury irańskiej.

               Camden New Journal            

                

Jest to literatura, która nie krzyczy, ale przekształca, która nie tylko potępia, lecz także tworzy nowe przestrzenie dla świadomości.

               criticaletteraria.org            

                

Przez dekady funkcjonująca w obiegu podziemnym książka stała się jednym z najczęściej omawianych dzieł współczesnej literatury perskiej.

               thehindu.com            

                

Szczera, pouczająca i zabawna… Przebija z niej poczucie radości: cierpienie przechodzi na drugą stronę i powraca jako bogactwo.

               The Times            

                

Cóż za wymarzona książka, baśń, utopia, autentyczne perskie „metamorfozy”, głębokie i lekkie, zabawne i ekscentryczne.

               Frankfurter Allgemeine Zeitung            

                

Kobiety bez mężczyzn opowiadają zarówno o idei życia, jak i o idei literatury, czyli nie tylko o tym, co to znaczy być kobietą w Iranie, ale także o tym, jak o tym pisać.

               The Iranian            

                

Poprzez mistycyzm i realizm magiczny przemiany kobiet zyskują siłę polityczną. Każda metamorfoza staje się aktem oporu: odzyskaniem przez kobietę autonomii, godności i możliwości w społeczeństwie, które chce je wymazać.

               theconversation.com            

                

Choć akcja książki osadzona jest w Iranie w 1953 roku – w samym środku przewrotu, który przetacza się przez ulice Teheranu – dzieło to roztacza wokół siebie osobliwą aurę spokoju i odosobnienia. To, co w tej książce wydało mi się niezwykłe, to sposób, w jaki Parsipur – używając niewielu słów – opisuje rozmaite formy ucisku, z jakimi stykają się kobiety.

               bookskeptic.com            

                

Ironia przenikająca tekst zapobiega stereotypizacji bohaterów i podważa jego ideologiczny nurt, ponownie utrzymując go na spornym terytorium pomiędzy traktatem a transem. Autorka przedstawia swój punkt widzenia, ale robi też coś innego, tworząc w ten sposób małe arcydzieło.

               World Literature Today